Dennie wil weer kunnen lopen

WAGENBORGEN

De 21-jarige Dennie Jager uit Wagenborgen is door een dwarslaesie niet meer in staat om te kunnen lopen. Om hem en andere mensen met een dwarslaesie weer te kunnen laten lopen heeft hij de stichting Walk On opgericht.

Een dwarslaesie kan iedereen overkomen. Het overkwam de toen 19-jarige Dennie Jager uit Wagenborgen. Door een bizar ongeluk zag voor hem het leven er in een keer heel anders uit. “Op 18 oktober 2014 reed ik met mijn brommer op de Hoofdweg in Wagenborgen. Ik was zo’n 100 meter verwijderd van mijn huis. Ik kwam terug van mijn werk en het was al wat schemerig. Net voorbij een zijweg werd ik afgeleid door autolampen. Ik keek achterom en trok onbewust aan het stuur, waardoor ik de stoeprand raakte. Ik reed niet hard, maar werd gelanceerd en kwam met mijn hoofd tegen een elektriciteitskastje aan. Al snel arriveerden twee ambulances en een traumahelikopter. Met de ambulance werd ik naar het UMCG in Groningen gebracht. In het UMCG werd ik wakker en ik zag bij de eerste hulp mijn vrienden zitten. Veel van mijn kameraden studeren voor een baan in de zorg en wisten toen al dat het foute boel was. Ik had namelijk geen reflex meer in de benen. Toch duurde het nog even voordat Jager door had wat de gevolgen van het ongeluk waren. “Nadat ik weer aanspreekbaar was, vertelde mijn moeder dat ik een dwarslaesie had. Ik wist niet wat dat was en vroeg wat dat inhield. De ook aanwezige dokter vertelde dat ik mijn benen niet meer kan bewegen en dus nooit meer kan lopen. Ik wilde het niet geloven en greep naar mijn benen. Ik voelde inderdaad niks. Op dat moment had ik het idee dat ik dood ging. Ik belandde in een zwart gat.” Ook in het dorp weten de mensen zich het ongeluk nog goed ter herinneren. Tijdens de foto kwamen Dennie en ondergetekende in gesprek met de bewoner van het huis waarvoor zich alles heeft afgespeeld. Hij was net de kinderen naar bed aan het brengen en kan zich het nog goed herinneren. Nadat Jager te horen kreeg dat hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen, wachtte hem een zware tijd. Er brak een lange periode van revalidatie aan. Ook mentaal was het voor de jonge Wagenborger een moeilijke tijd. “Ik deed veel aan sport. Toen ik in het ziekenhuis kwam, woog ik 109 kilo. Voornamelijk spiermassa. Na acht maanden UMCG en Beatrixoord woog ik nog maar 80 kilo. Alle spiermassa was verdwenen. Aan de tijd in het UMCG en het Beatrixoord beleef ik geen prettige herinneringen. Alle hoop die ik had om ooit weer te kunnen lopen, werd daar lachend afgedaan. Volgens hen zou ik moeten accepteren dat het lopen tot de verleden tijd behoort. Open voor nieuwe ideeën stonden ze niet. Ik heb daar veel last van gehad en ben daardoor depressief geworden. Het heeft bij mij lang geduurd voordat ik over dit slechte nieuws heen was. Ook werd er door het Beatrixoord op aangedrongen om uit huis te gaan. Alles zou kunnen worden aangepast. Ik was nog maar 19 jaar en wilde dat helemaal niet. Mijn moeder werd in die tijd bestempeld als een overbezorgde moeder, terwijl ze alleen maar voor mij opkwam. Dat heeft ons veel pijn gedaan. Ik ben in een snel tempo volwassen geworden.” Ondanks het slechte nieuws gaf Jager niet op en hij begon een oerkracht te ontwikkelen. Met deze sterke wilskracht begon hij te herstellen en ontwikkelde hij zijn eigen doel. “Ik wil hetzelfde leven als voor het ongeluk. Tijdens het ongeluk was ik bezig aan mijn laatste jaar van de studie AOT. Ik liep stage als monteur bij AVEBE. Ik heb mijn studie en stage op kantoor afgemaakt. Ondanks het feit dat ik nu in een rolstoel zit, heeft de directeur van AVEBE, Bert Jansen, mij een baan aangeboden. In de fabriek werken is uit veiligheidsoverwegingen niet mogelijk. Ik werk nu op kantoor. Aan het pand zijn veranderingen doorgevoerd, zodat ik hier kan werken. Ik vind het geweldig dat AVEBE dit gedaan heeft. Verder heb ik mijn autorijbewijs gehaald. De rijlessen en het rijexamen gebeurden in een speciale auto waar je gas moet geven via een hendel achter het stuur. Remmen gaat door middel van een stang die je naar voren moet drukken. Ik heb geen trauma overgehouden aan het ongeluk. Ik heb er geen moeite mee om langs de plek te rijden. Ook doe ik weer aan sport. In de sportschool ben ik vaak aan het trainen en ik begin mijn conditie weer terug te krijgen. Ook doe ik aan rolstoeltennis. Dat is heel intensief, omdat je zonder rompbalans moet slaan, draaien en bewegen. Toch zijn er dingen waar je nog dagelijks tegenaan loopt. Door de dwarslaesie ben ik bijvoorbeeld incontinent geworden. Ook in de liefde levert het problemen op, omdat er geen gevoel meer is in het geslachtsorgaan. Verder heb ik vaak last van spastische aanvallen. Dat zijn spierverkrampingen. Ik heb het goed onder controle en kan het door aan mijn tenen te trekken stoppen. Ondanks dat het weer de goede kant op gaat, ben ik nog niet tevreden. Ik kan het niet accepteren dat ik nooit meer zal kunnen lopen. Mijn doel is om weer te kunnen lopen en ik wil andere mensen die ook een dwarslaesie hebben opgelopen helpen om weer te kunnen lopen. In de Verenigde Staten zijn er exoskeletten en dat moet hier ook mogelijk zijn. Dat zijn pakken waardoor lopen weer mogelijk is. Een exoskelet kost ongeveer 90 duizend euro en ik zou graag willen dat er een onderzoeksteam komt. In Nijmegen wordt er al onderzoek gedaan, maar ik zou graag willen dat het ook naar Groningen komt. Samen met mijn vrienden hebben we bij elkaar gezeten om te zien hoe we dit kunnen bereiken. Met z’n zesentwintigen hebben we in maart de stichting Walk On opgezet. Mijn moeder is voorzitter, ik ben secretaris en de vriendin van mijn broer penningmeester. De vriendengroep ondersteunt ons. Als ik terugkijk, ben ik er achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn. Mijn vrienden hebben de leeftijd tot 25 jaar, maar het is een voorbeeld van voor elkaar klaar staan en echte vriendschap. Mensen zeggen wel eens wat over de jeugd van tegenwoordig, maar dit laat zien dat het anders kan. We zijn bezig om de stichting verder op te zetten, contacten te leggen en geld in te zamelen. Een voorbeeld daarvan is de estafetteloop op 11 juni van Lauwersoog naar Wagenborgen. Ik ben ervan overtuigd dat het lukt om mijn doel te halen.” Mark Giesolf

Auteur

admin