Iedereen kan iets toevoegen aan zorg voor ouderen

DELFZIJL - Als er één beroepsgroep is die in de komende decennia niet hoeft vrezen voor een gebrek aan werk, is het wel de zorg. En dan met name de ouderenzorg. We worden met mekaar steeds ouder en ouderdom komt met (psychische) gebreken.

De klassieke bejaardentehuizen hebben al lang plaats gemaakt voor verpleeghuizen en woon- en zorgcentra. De roep om voldoende gemotiveerd personeel wordt steeds groter. Vanuit het Ministerie van VWS is daarop ingespeeld met de grootscheepse campagne ‘Ik Zorg’.

In elke provincie zijn er vijf zorginstellingen uitverkoren om die campagne uit te dragen. In Groningen is het Van Julsingha in Delfzijl de enige die op het gebied van verpleging, verzorging en thuiszorg is geselecteerd. Vijf personeelsleden van Van Julsingha zijn de boegbeelden van de campagne. Na een fotoshoot zijn er levensgrote posters van hen gemaakt. Die hangen onder ander op het ministerie, in hun eigen gebouw en op mogelijk vele andere plaatsen in Nederland. Hun verhalen zijn terug te vinden op de website www.ontdekdezorg.nl. Drie van hen vertellen verderop over hun passie voor dit werk.

Bestuurder Geke Blokzijl van Noorderzorg, waaronder naast het Van Julsingha ook de Mieden in Uithuizermeeden en Hunsingoheerd in Uithuizen vallen, is enorm blij met de uitverkiezing. „Ik ben er heel trots op dat we hiervoor zijn benaderd door Den Haag. Het is leuk om mee te doen. Deze campagne om mensen enthousiast te maken om in de zorg te werken, past goed bij ons. We zijn er natuurlijk niet voor niets voor gevraagd. Het heeft er waarschijnlijk mee te maken dat we midden vorig jaar een ster hebben gekregen in het medewerkerstevredenheidsonderzoek. We scoren wat dat betreft duidelijk boven het landelijke gemiddelde.”

Blokzijl voelt zichzelf ook helemaal op haar plek bij Noorderzorg. „Ik ben in 2016 begonnen als interim-directeur in het Van Julsingha. Na de fusie in 2018 heb ik de baan als bestuurder van Noorderzorg geaccepteerd. Het is na achttien jaar weer mijn eerste vaste baan. Ik heb daarvoor met mijn eigen bedrijf twintig interim-opdrachten vervuld. Ik heb het hier naar mijn zin in een organisatie waar ik trots op kan zijn. Met de campagne mikken we niet alleen op het motiveren van zij-instromers om in de zorg te gaan werken, maar ook op mensen die rechtsreeks voor de zorg kiezen. Het is natuurlijk mensenwerk. Ons personeelsbestand is weer een afspiegeling van de maatschappij. Iedereen kan iets toevoegen aan de zorg voor anderen. En bij ons draait het dan vooral om ouderen. Wij als organisatie willen investeren in nieuwe mensen, ze kansen geven en opleidingen aanbieden. En dat allemaal voor die ene taak om een bewoner zo goed mogelijk zijn of haar laatste deel van het leven te laten leiden. Daarbij moeten ze hun gewoontes kunnen blijven houden en hun leven blijven leven. Met aandacht en goede zorg. Ze moeten het gewoon fijn hebben en gezelligheid ervaren. En we weten dat ze ook allerlei emoties meenemen, zoals verlies, afscheid en rouw. Daar moet je als personeel mee om kunnen gaan. Het is en blijft mensenwerk. Wat de zij-instromers betreft: het is natuurlijk fijn als mensen uit andere werelden iets meenemen.”

Mark Giesolf

Eén van die zij-intromers is Mark Giesolf uit Delfzijl, die sinds 2017 een opleiding volgt tot verzorgende IG (individuele gezondheid). Daarvoor had hij vijf jaar een juridische praktijk. „Dat werk vond ik op een gegeven moment toch niet zo goed bij mijn persoonlijkheid passen. Het is iedere keer weer vechten. Je helpt mensen, maar krijgt ook te maken met een hoop negativiteit en iedere keer weer conflictsituaties. Ik heb op den duur de knoop doorgehakt. Zo van: dit wil ik niet tot mijn 67e doen. Ik was 35 jaar en het was tijd voor iets anders. Met gezondheidszorg heb ik altijd wel iets gehad. Ik ben van dichtbij betrokken geweest bij mijn tante die de zenuwziekte ms kreeg. Tijdens mijn studie heb ik ook gezondheidsrecht erbij gedaan. Ik had toevallig contacten met het Van Julsingha omdat ik bij de organisatie van de Zeemijlenloop betrokken ben en heb Geke gewoon eens gevraagd of er hier mogelijkheden voor mij lagen. Om te beginnen heb ik eerst twee dagen stage gelopen en ik vond het hier meteen heel leuk. Gaandeweg ben ik erachter gekomen dat ik mij het beste thuis voel in de intensieve zorg. Mensen met dementie en mensen met gedragsproblemen. Ik ben meteen een studie gaan volgen om ook bevoegd en bekwaam te worden. Ik ben intussen anderhalf jaar terug in de schoolbanken. IK krijg daarna de mogelijkheid om me verder te ontplooien als verpleegkundige. Ondertussen ben ik betrokken bij de commissie bijzondere opname psychiatrisch ziekenhuis en Geke heeft me gevraagd haar op gezondheidsrechtelijk terrein te ondersteunen. Het mooiste aan het werk vind ik tot nog toe dat je met kleinere dingen heel veel bereikt. Door mensen aandacht te geven kun je hun dag goed maken. Er gewoon voor die ander zijn, zorgt er al voor dat je ertoe doet in je werk. Ik denk er steeds aan hoe ik zelf in zo’n omstandigheid behandeld zou willen worden. Je kunt als verzorgende de kwaliteit van leven van iemand een duwtje onhoog geven. Ik haal heel veel voldoening uit dit werk. Het past veel beter bij wie ik ben. Ik krijg er energie van en ga elke dag fluitend naar het werk.”

Rianne Hofman

Rianne Hofman uit Appingedam kwam bijna acht jaar geleden binnen als zij-instromer vanuit een heel andere richting. Ze heeft liefst 23 jaar in een bakkerswinkel gewerkt, voordat ze als huiskamerassistent in het Van Julsingha terecht kwam. „Vanaf het moment dat de eigenaar stopte, heb ik een jaartje van alles aangepakt. Toen zag ik ineens de vacature. Ik was daar zo enthousiast over dat ik binnen een dag een brief heb geschreven, die ik ook nog eens persoonlijk heb langs gebracht. In de winkel had ik al veel met oudere mensen te maken. Ik vond het altijd geweldig om hun verhalen te horen. Ik heb in de bakkerswinkel aan de Focco Ukenalaan heel lang alleen gewerkt en daar was ik af en toe al een beetje als maatschappelijk werker in de weer. Dat sloot al heel goed aan bij het werk dat ik hier nu doe. En ook mijn hobby, accordeon spelen, kwam hier heel goed van pas. Ik speel regelmatig op het werk en dat levert regelmatig kippenvelmomentjes op. Dan gaan de dementerende ouderen meezingen en speelt eentje soms zo maar op de mondharmonica mee. Dat muziek maken wordt hier dusdanig gestimuleerd dat ik voor het werk zelfs een Hohner heb mogen aanschaffen. Als iemand klassieke muziek wil horen, dan zet ik dat op en zie je de mensen stralen. Ik werk hier nog steeds met heel veel plezier. Het is allemaal heel belevingsgericht. Dat is ook mijn sterke punt. Ik wil ze het gevoel geven dat het hún huiskamer is. Dat ze zich geborgen voelen. Je moet van mensen houden en daar krijg je ook veel liefde voor terug. Hoe klein het projectje ook is dat je ze aanbiedt, het betekent voor hen zo veel.”

Adèle Stukkien

Adèle Stukkien uit Delfzijl werkt sinds 2,5 jaar als welzijnswerker op de afdeling activiteiten. Ze komt uit het zorgvak en werd door een kennis getipt over de baan in het Van Julsingha, met de mededeling: ‘dat is de precies de baan voor jou’. „Ik werd erover gebeld tijdens mijn vakantie en heb toch maar kort en summier op de vacature gereageerd. Gelukkig mocht ik op gesprek. In mijn werk ben ik wel onderdeel van een team, maar ik doe voornamelijk individuele activiteiten met mensen. Persoonlijke aandacht, daar draait het om. Met als voornaamste doel mensen hun waardigheid en trots te laten behouden. Ik werk voornamelijk met mensen uit het woonzorggedeelte, met een hoge zorgindicatie. Ik leg huisbezoeken af, speel spelletjes en ga met ze wandelen. Het is mijn vak om erachter te komen waar ze zich prettig bij voelen. En ook waar ze zich niet prettig bij voelen. Al ligt dat soms wat lastig. Zo heb ik een man van boven de 90 meegemaakt, die absoluut niet meer naar buiten wilde. Al pratende kwam ik erachter waar hij gewoond en gewerkt had. Dat hij graag in de haven kwam en gek was op de lekkere gebakken uien van zijn moeder. Op zijn kamer zat geen keuken, maar een kookplaatje was snel te regelen en we hebben heerlijk uien gegeten. Na driekwart jaar had hij eindelijk zo’n vertrouwen dat hij wel naar buiten wilde. Dat werd eerst een klein stukje wandelen. En steeds een stukje verder. Uiteindelijk hebben we in de haven op een terrasje een ijsje gegeten. Op zijn sterfbed had hij het er nog over. Alleen, hij knapte weer op en dat gebeurde keer op keer . Uiteindelijk heb ik zelfs vier keer afscheid van hem genomen. Dat ging ook nog eens met veel humor. Hij bedankte me voor de tijd. Zo bezorg je iemand toch nog een paar mooie laatste jaren. Het draait puur om welzijn, menselijk contact en respect. Twee weken later kwam ik ineens zijn kleinzoon tegen, van wiens bestaan ik niet eens afwist. Die omhelsde me en vertelde me hoe goed en fijn zijn opa de laatste tijd had gevonden. Dat bevestigt nog eens dat je werk belangrijk is.”

Stukkien is er ook om wensen van bewoners te vervullen. Die wensen kunnen ook worden ingediend bij de wensboom in de hal. „Het zit hem vaak in hele kleine dingen. Soms is het ook schrijnend en pijnlijk, maar als je een wens kunt vervullen… hoe mooi is dat. Ik heb de mooiste baan van het huis. Als je mensen een fijne dag bezorgt. Ook al is het soms maar een klein momentje, dan is mijn dag geslaagd.”

“Laatst had iemand de wens om jazzmuziek te horen. Daar houdt lang niet iedereen van. Ik heb er lang over nagedacht hoe we dat voor elkaar krijgen. De oplossing is er. We gaan één keer in de zes weken een cultureel café houden. De eerste keer staat er jazz op het programma.”

Bram Noordhuis