Verloren in het maisdoolhof van Saaxumhuizen? Zing een liedje!

Met een knapzakje op de schouder speuren Aiko en Greta zaterdag door het maisdoolhof in Saaxumhuizen. Volgroeid is het nog niet, maar is het hoog genoeg om te verdwalen? Dat zeker.

Voor de vijftiende keer heeft boer Johan Schoonderwoerd een maisdoolhof aangelegd bij zijn Bloemenboerderij. Jaarlijks trekt het vele gezinnen, maar ook studenten. Het veld is liefst 2,5 hectare groot – exclusief het speciale kabouterdoolhof.

Laarzen mee

„Het wordt al wel ingewikkeld”, zegt Greta Keizer het gezin van haar en Aiko Draaijer struint al een tijdje tussen het groen door, erg diep zijn ze het doolhof nog niet doorgedrongen. „Wij willen eigenlijk op het pad hiernaast komen”, legt Greta uit. De onverharde paden, met her en der een plas water, slingeren tussen het groen door. Iedere kruising is een gok. Om haar heen staan Stephan (9) Thomas (12 - ‘en een half!’) en Michelle (20) met haar vriend Melvin (21).

De jeugdigen zijn in Hoogezand in de auto gezet, met een paar laarzen in de achterbak. Het was een verrassing waar ze naartoe zouden gaan. En dat valt niets tegen. „We moeten naar de brug!” roept Stephen, wijzend op de uitkijkpost in het midden van het veld.

‘Verdwaald? Zing een liedje!’

Met de drang om het bouwwerk te beklimmen en uit te kijken over de uitgestrekte velden in zijn achterhoofd, vergeet hij even dat er eigenlijk ook gespeurd moet worden naar houten huisjes met vragen als ‘hoeveel kilo wol produceert een schaap?’

„Maar hoe komen we daar?”, vraagt Greta. „Hierlangs”, wijst Stephen stellig. Nee dus, blijkt als het gezelschap even later op dezelfde plek uitkomt.

Meestal doen ze er zo’n anderhalf uur over, weet Schoonderwoerd. Ze bellen hem als ze echt verdwalen, vorig jaar gebeurde dat zo’n tien keer. „Ze moeten dan een liedje te zingen, daar ga ik op af.”